تبليغاتX
ماشومه مينه
ښځينه ادبي او ټولنيز ويبلاګ
 افغان ماشومان او ورپيښ ګواښونه

 

افغان ماشومان او ورپيښ ګواښونه

د جوزا دوولسمه د ماشوم نړيواله ورځ وه، چې په ټوله نړۍ كې  ولمانځل شوه . دا ورځ په داسې حال كې  په افغانستان كې لمانځل كېږي، چې  د ماشومانو له حقونو ، ساتنې او پالنې څخه په دغه چاپيريال كې هېڅ خبره نه كېږي او د افغانستان كوچني او ګلالي ماشومان له رنګارنګ كړاوونو سره لاس او ګريوان دي.

زموږ تنكي ماشومان د زيږون له لومړيو شيبو د ژوند نا خوالې څكي او له همدې كبله ده، چې  د كورنۍ د ناوړه اقتصادي وضعيت له امله  په خوار ځواكۍ ( سو تغذي ) اخته كيږي او كله، چې خپل  ښى او چپ لاس وپيژني  بيا د يوه كپ  ډوډۍ د پيدا كولو په خاطر په كوڅو او بازارونو كې په شاقه او له توانه وتلو كارونو لګيا كيږي .

د هغو سر شميرنو او څيړنو له مخې ، چې په دې وروستيو كې تر سره شوې د افغانستان د نفوس په سلوكې ۵۲ ماشومان او كوچنيان جوړوي، ، چې عمرونه يې له ۱۸ كلونو ښكته دي  او شمير يې ۱۳ مليونه تنو ته رسيږي.

له دغې جملې  ۶مليونه تنه  يې د ښوونې او روزنې وزارت  له خوا جذب شوي او ۵\۶ مليونه نور يې د نا امنۍ، كورني تعصب او كمزوري اقتصاد له كبله ښوونځيوته نشي تللاى.

زموږ په ټولنه كې د ماشومانو ښوونې او روزنې ته نه يوازې جدي پاملرنه نه كيږي ، بلكې هغوى ډيرو ناوړه او شاقه كارونوته اړويستل كېږي، حال داچې دوى په دغه عمر كې جدي روزنې او ښوونې ته اړتيا لري دې . مګر د روزګار د جفا له وجهې د يوې مړۍ ډوډۍ د پيدا كولو لپاره له سهاره تر ماښامه په خپلو تنكيو لاسونو موټر شويي كوي ، سپيلني دودوي ، پلاستيكي كڅوړې پلوري ، اوبه خرڅوي او دې ته ورته په نورو كارونو بوخت دي.

د افغانستان د بشري حقونو كميسيون د يوه تازه رپوټ په ترڅ كې كښلي، چې يوازې د كابل په كچه نږدې ۶ زره تنه ماشومان له كورني چاپيريال نه لرې له ګواښ سره مخ دي.

افغانستان يو له هغو هيوادونو څخه دى ، چې په لوړه كچه په كې ماشومان په شاقه كارونو بوخت دي او تر اوسه دولت او نړيواله ټولنه يو هم  په دې نه دي توانيدلي ، چې د هغوى د حقونو د تامين په برخه كې دې مثبت ګام اوچت كړي .

په داسې حال كې ، چې  د كار او ټولنيزو چارو وزارت چارواكي وايي ، چې څه د پاسه لس زره بې سر پرسته ماشومان په ۶۱ دولتي روزنتونونو كې د دولت تر روزنې او پالنې لاندې وخت اړوي . څيړنې ښيي ، چې يوازې د كابل په ښار كې د څلورو زرو په شاوخوا كې كوڅه ګرده ماشومان شته دي . دغه ماشومان له دې كبله ، چې د ژوندانه له آسانتاوو څخه محروم دي او د ليك لوست په برخه كې هم ورته پاملرنه نه كيږي ، له روحي او رواني ستونزو سره  لاس او ګريوان دي  . له بلې خوا د لويانو او با نفوذه اشخاصو له خوا له تاو تريخوالي سره هم مخامخ دي. دغه راز د امريكا له خوا په يوه بيان كې د دې ادعا پخلى هم شوى، چې درې تنه افغان ماشومان د ګوانتنامو په زندان او ۱۰ تنه نور د بګرام په هوايي ډګر كې له امريكايي ځواكونو سره د بند شپې تيروي.

دغه راز ډيرى افغان ماشومان ځاى ځاى له جنسي تاوتريخوالي او اختطافونو سره مخ دي . د يوې  ناتاييد  شوې سروې له مخې ويلاى شو،چې يوازې په ۲۰۰۴ كال كې د قاچاق شويو ماشومانو شميره درې سووته رسيږي .

كه څه هم، چې  د بنيادمانو سوداګري په تيره بيا د ماشومان تښتونه، له هغوى څخه جنسي استفاده، د هغوى له غړو څخه ګټه اخيستل او اخلاقي مفاسدوته يې اړويستل  يوه امريكايي، افريقايي او اسيايي پديده ده، خو په نورو قاروكې هم ليدل كيږي، چې په نړيواله كچه د جدي مبارزې اړتيا رامځته كوي.

خو تركومه ځايه ، چې په افغان ماشومانو پورې اړه لري ليدل كېږي، چې افغان ماشومان په دې تېرو شپږو كلونو كې خپلو لومړنيو حقه حقونوته نه دي رسيدلې او لاهم په زيات شمېركې ماشومې نجونې له جنسي تاوتريخوالي سره مخ كېږي، چې د يوه څرګند مثال په توګه يې د ولسي جرګې د هغه وكيل له زوى څخه يادونه كولاى شو، چې پريوې څوارلس كلنۍ نجلۍ يې جنسي تيرى كړى و. دغه راز دې ته ورته پيښې په كندهار، كابل ، تخار، سرپل او بغلان ولايتونو كې هم پيښې شوې او ان په څلوركلنواو پنځو كلونو نجونو هم رحم نه دى شوى اودا لړۍ لاهم پسې روانه ده.

 

|+| ليكوال: امنه مایار  |
 د ژورنالستانو سپكاوى ، كه د بيان د ازادۍ سپكاوى

د ژورنالستانو سپكاوى ، كه د بيان د ازادۍ  سپكاوى

د بيان آزادي د افغانستان د خلكو يوه پر ځاى غوښتنه او حق دى . كه څه هم اوسنى دولت دغه آزادي د خپلو لويو لاسته راوړنو يوه بيلګه بولي، خو ځينې نور بيا په دې اند دي ، چې ګواكې د بيان ازادي يوه غربي پديده ده، حال داچې د بيان او مطبوعاتو ازادي زموږ په هېواد كې خورا پخه او لرغونې ماضي لري، چې ډېرو سرښندويانو د هغې د ترسره كيدنې لپاره قربانۍ وركړي دي.

په هر صورت  دغه آزادي پدې وروستيو كې له يو لړ ننګونو او ګواښونو سره مخامخ شوې او هغه كسان ، چې په دې ډګر كې په كار لګيا دي  په بيلا بيلو پلمو تر ګواښ لاندې راځي .

يوازې په تير او روان كال كې د هيواد په بيلابيلو ولايتونو كې د ژورنالستانو د وهلو ، ټكولو او وژنو څو پيښو ته د بيلګې په توګه نغوته كوو ، چې هم د دولت او هم د دولت د مخالف لوري لاس پكې دخيل ګڼلى شو.

د طالبانو په لاس  د  اجمل نقشبندي وژل ، په نا څرګند ډول د طلوع ټلويزيون د ژورنالستې  شيما رضايي ،د شمشاد ټلويزيون ويندويې  څانګې آماج او د جبل السراج راډيو د مسوولې ذكيه ذكي وژنه  هغه پيښې دي، چې پردوام يې سږكال په مزارشريف كې د ملي ټلويزيون څوتنو كاركوونكو د څوكلېمو د كارولو په سبب سزا وليده او بيا وروسته د يوشمېر هندي سريالونو پر نندارې د خصوصي ټلويزيونود چارواكو اود اطلاعاتو او فرهنګ ترمنځ ناندرو زور واخيست او ان ترهغه، چې د يوشمېر دوسيې يې څارنوالۍ ته هم وپيژندل شوې.

 د پورتنۍ پيښې پردوام د وزير په بيړني حكم له دندې څخه  د فيضي ځدران ګوښه كيدل او يا ګواښل هغه څه وو، چې په تړاو يې د هرات  والي سيد حسين انوري، په دې خاطر د هغه ولايت د راډيو ټلويزيون سرپرست ښاغلى فرهاد جويا په خپله وواهه او وډباوه، چې ګواكې د هغه له اوامرو او غوښتنو يې سرغړونه كړې ده.

 دا په داسې حال كې ده، چې ښاغلى فرهاد په  خپله خوله وايي، چې د افغانستان د اطلاعاتو او فرهنګ وزير د يوه دستور په ترڅ كې هغه د دغه وزارت د اوامرو په ترسره كولو اړكړى او هغه اړ دى هغه څه، چې انوري يې وايي، هغو ته شا كړي او د وزارت په اوامرو او دستوراتو پسې ولاړ شي.

دغه رازبيا هم د هرات په ولايت كې د فردا راډيو د مديرې په كور دوه ځله بمي بريد وشو، چې په سبب يې دغه ميرمنې لاهم له ويرې خپل كور پريښى او په كابل كې په يوه هوټل كې شپې او ورځې تيروي . همداشان د هرات ولايت د ملي ټلويزيون د يوې بلې ژورنالستې ټپي كيدل ، له هغو پيښو څخه دي ، چې د ژورنالستانو د كار په وړاندې د ګواښونو او ستونزو ژوره څرګندونه كوي .

هغه هم په داسې يوه ولايت كې، چې نه يوازې د افغانستان لپاره يې لرغونتوب جوت دى، بلكې  په ټوله نړۍ كې  د فرهنګ اوتمدن په ټاتوبي يادېږي .

په هرحال په دې ترڅ كې هغه رسنۍ، چې په رښتنې مانا ځان د بيان د ازادۍ سر ښندونكي او همدارنګه د ژورنالستانو هغه اتحاديې، چې د دغو سرغړونو د جاج اخيستلو دنده لري بايد د دغو سرغړونو په وړاندې ودرېږي او له خپلې قانوني ازادۍ څخه په كلكه دفاع او ملاتړ وكړي .

 د بيان د ازادۍ او د مطبوعاتو د ازادۍ لپاره مبارزه كول د هر افغان په تېره د هغو قلم په ګوتو كړيو كاردى، چې ځانونه د دغې ازادۍ سرښندويان بولي.

دغو كړيو ته پكارده،چې د يوې همغږې كړنلارې له مخې د هغو كسانو پرضد ودرېږي، چې د بيان او مطبوعاتو دازادۍ په وړاندې خنډونه جوړوي  او كه نه ، نو دا هڅې به هومره ژورې شي، چې بيا به يې هېڅوك هم په وړاندې دمقاومت وړتيا ونه لري .

 

|+| ليكوال: امنه مایار  |
 
 
پورته